امشب مفتخریم که اولین قسمت از جزوه طریق سلوک حضرت آیت الله استاد مهدی احدی مدظله را برای اولین بار در سایت قرار دهیم. این جزوه که نگارش آن به تازگی تمام شده است،  بعد از پیگیری های اعضای دفتر خصوصاً حضرت حجة الاسلام و المسلمین صرفه جو مدیر مرکز تخصصی تفسیر جوادالائمه علیه السلام  اجازه نشر آن از حضرت استاد گرفته شد.

علاقه مندان به معظم له مدت هاست که منتظر نشر چنین حزوه ای از طرف حضرت استاد هستند، از طرف کسی که « محــــرم سرّ » حضرت آقا فخر تهرانی بوده است و از خرمن معرفت جعفر آقا مجتهدی توشه ها چیده و از سال 1354 افتخار شاگردی قطب العارفین حضرت آیت الله العظمی بهجت را دارا می باشد.

ابتدا قرار نبود این مطالب در دسترس عموم قرار گیرد و تصمیم بر این بود که تنها برای اعضای سایت منتشر شود. امـّا هم اکنون این انتظار به پایان رسیده است و تمامی بازدیدکنندگان سایت بدون نیاز به عضویت می توانند با مراجعه به ادامه مطلب متن قدم اول؛ توبه جزوه شوق دیدار را مشاهده نمایند.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

(1) اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ صَيِّرْنَا إِلَى مَحْبُوبِكَ مِنَ التَّوْبَةِ، و أَزِلْنَا عَنْ مَكْرُوهِكَ مِنَ الْإِصْرَارِ

بارالها بر محمد و آلش درود فرست و ما را به سر منزل توبه که محبوب توست برسان، و از پافشارى بر گناه كه نمى‏پسندى دور ساز.

(2) اللَّهُمَّ وَ مَتَى وَقَفْنَا بَيْنَ نَقْصَيْنِ فِي دِينٍ أَوْ دُنْيَا، فَأَوْقِعِ النَّقْصَ بِأَسْرَعِهِمَا فَنَاءً، وَ اجْعَلِ التَّوْبَةَ فِي أَطْوَلِهِمَا بَقَاءً

بار خدايا، هنگامى كه در وضعى قرار مى‏گيريم كه به ناچار مستحق خسارت در دين يا ضرر در دنيا مى‏شويم، پس كاهش را بر دنياى ما كه زود فانى مى‏شود وارد ساز، و عفو و بخششت را در دينمان كه بادوام‏تر است قرار بده.

(3) وَ إِذَا هَمَمْنَا بِهَمَّيْنِ يُرْضِيكَ أَحَدُهُمَا عَنَّا، وَ يُسْخِطُكَ الْآخَرُ عَلَيْنَا، فَمِلْ بِنَا إِلَى مَا يُرْضِيكَ عَنَّا، وَ أَوْهِنْ قُوَّتَنَا عَمَّا يُسْخِطُكَ عَلَيْنَا

و چون قصد دو كار كنيم كه يكى از آنها تو را از ما خشنود مى‏كند و آن ديگرى تو را بر ما خشمگين مى‏سازد پس به آنچه در معرض رضاى توست ما را متمايل كن، و از قدرتمان بر امرى كه سبب خشم توست بكاه.

(4) وَ لَا تُخَلِّ فِي ذَلِكَ بَيْنَ نُفُوسِنَا وَ اخْتِيَارِهَا، فَإِنَّهَا مُخْتَارَةٌ لِلْبَاطِلِ إِلَّا مَا وَفَّقْتَ، أَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمْتَ

و در اين امور ما را به خود و به اختيار خويش رها مساز، كه نفس، انتخاب كننده­ی باطل است مگر آن كه تواَش توفيق دهى، و پيوسته به بدى فرمان دهد مگر آن كه تواَش رحمت آورى.

(5) اللَّهُمَّ وَ إِنَّكَ مِنَ الضُّعْفِ خَلَقْتَنَا، وَ عَلَى الْوَهْنِ بَنَيْتَنَا، وَ مِنْ مَاءٍ مَهِينٍ ابْتَدَأْتَنَا، فَلَا حَوْلَ لَنَا إِلَّا بِقُوَّتِكَ، وَ لَا قُوَّةَ لَنَا إِلَّا بِعَوْنِكَ

الهی، ما را از مايه ضعف و ناتوانى به وجود آورده‏اى، و اساس آفرينش ما را بر سستى نهاده‏اى، وآغاز ما را از آبى ناچيز بنا گذاشته‏اى، پس ما را جز به نيروى تو حركتى و جز به يارى تو قوّتى نيست.

(6) فَأَيِّدْنَا بِتَوْفِيقِكَ، وَ سَدِّدْنَا بِتَسْدِيدِكَ، وَ أَعْمِ أَبْصَارَ قُلُوبِنَا عَمَّا خَالَفَ مَحَبَّتَكَ، وَ لَا تَجْعَلْ لِشَيْ‏ءٍ مِنْ جَوَارِحِنَا نُفُوذاً فِي مَعْصِيَتِكَ‏

پس به توفيق خود نيرومان بخش، و با هدايتت به راه صواب استوارمان دار، و چشم دلمان را از آنچه در مسير غير عشق توست كور ساز، و هيچ كدام از اعضاى ما را در معصيت خود پيشرفت مده.

(7) اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اجْعَلْ هَمَسَاتِ قُلُوبِنَا، وَ حَرَكَاتِ أَعْضَائِنَا وَ لَمَحَاتِ أَعْيُنِنَا، وَ لَهَجَاتِ أَلْسِنَتِنَا فِي مُوجِبَاتِ ثَوَابِكَ حَتَّى لَا تَفُوتَنَا حَسَنَةٌ نَسْتَحِقُّ بِهَا جَزَاءَكَ، وَ لَا تَبْقَى لَنَا سَيِّئَةٌ نَسْتَوْجِبُ بِهَا عِقَابَكَ

بارالها، پس بر محمد و آلش درود فرست، و رازهاى دلمان، و حركات اعضايمان، و نگاههاى چشممان، و سخنان زبانمان را در برنامه‏هايى قرار ده كه موجب ثواب تو باشد تا كار نيكى كه موجب ثواب توست از دست ما نرود، و كار بدى كه موجب عقاب توست براى ما نماند.

- الصحيفةالسجادية (علیه­السلام)، ص(60-59).

بنده،[1] نامِ نهمین دعای امام سجّاد (علیه­السلام) در صحیفه­ی سجّادیه را «شوق دیدار» گذاشته­ ام. شوق دیدار یعنی اشتیاق به سوی طلب آمرزش از خداوند جلیل. زیرا عارف که همان واصلِ بالله است با این دعا می­خواهد صدای لبیک خدا را بشنود.

این امام همام، در جملات آسمانی و بلند خویش، تعبیرهایی را به کار برده­اند که حکایت از سیر درونی و وجود باطنی عارفانه­ و عاشقانه­ی سالک الی الله دارد. و در واقع، امام (علیه­السلام) با این بیان حکمت­آمیز خویش در صدد معرفی قدم­های سلوک است. یعنی اینکه یک سالک، از کجا شروع کند و به کجا برسد؟ آغاز برنامه­ی سلوکی­اش چه باشد و در نهایت به کجا ختم شود؟

قدم اول : «توبه»

امام سجّاد (علیه­السلام) به خداوند عرضه می­دارد:

«صَيِّرْنَا إِلَى مَحْبُوبِكَ مِنَ التَّوْبَةِ»؛ (و ما را به سر منزل توبه که محبوب توست برسان).

محبوب خداوند «توبه» است، از خداوند می­خواهیم که ما را به سوی محبوب خودت که همان توبه است، راهنماییمان کنی.

عارف جلیل القدر مرحوم «بهاری همدانی» می­نویسد: اولین طریق سالکین الی الله، «توبه» است.

توبه، سرمایه­ی رستگاران است، کلید استقامتِ مریدان و اهل نجات است، پس خداوند نیز آن را دوست می­دارد، همانجا که فرمود: «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابين‏»،[2] (همانا خداوند توبه­کنندگان را دوست می­دارد). و نیز پیامبر اکرم (صلی­الله­علیه­وآله) می­فرماید: «التَّائِبُ مِنَ الذَّنْبِ كَمَنْ لَا ذَنْبَ لَه»‏[3] (آن کس که از گناه توبه کند مانند کسی است که گناهی ندارد).

آنگاه آداب توبه را نوشت که برای آگاهی بیشتر کتاب ایشان مراجعه کنید.[4]

 . مقصود، نگارنده­ی این سطور است بقره/ 222.[2] المحجة البیضاء، ج7، ص9.[3] تذکرة المتقین، ص41.[4]